Google
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 04, 2008
Οι Δυο Κατάρες

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που κουβαλούν μια κατάρα μέσα τους. Γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν μόνοι. Περνούν μια ολόκληρη ζωή κυνηγώντας το απόλυτο. Την απόλυτη αλήθεια, την απόλυτη ελευθερία, την απόλυτη φιλία, τον απόλυτο έρωτα. Λίγο πριν φύγουν από την ζωή διαισθάνονται ότι τελικά αυτό που κυνηγούσαν δεν υπάρχει. Ή τουλάχιστον όχι στον απόλυτο βαθμό που αυτοί θα ήθελαν. Μένουν μόνοι, να κοιτούν ακίνητοι τον ουρανό μ’ ένα πικρό χαμόγελο. Παρόλα αυτά, ούτε για μια στιγμή δεν μετανιώνουν για όλα αυτά τα χρόνια που “έχασαν”. Θαρρώ πως και πάλι αν άρχιζαν την ζωή τους από την αρχή, πάλι τον ίδιο δρόμο θα ακολουθούσαν. Είναι τόσο εγωιστές δε, που προτιμούν χίλιες φορές την μοναξιά τους, απ’ το να αναζητήσουν λίγη συντροφιά. Οι ίδιοι όμως άνθρωποι κουβαλούν και μια άλλη κατάρα. Κρύβουν μέσα τους ένα μεγάλο μυστικό. Ένα μυστικό που ποτέ κανείς δεν κατάφερε να το μάθει. Ή ίσως ελάχιστοι. Ένα μυστικό που μένει βαθειά χαραγμένο μέσα στην ψυχή τους. Ένα μυστικό που όταν φεύγουν το παίρνουν μαζί τους σαν το μοναδικό περιουσιακό τους στοιχείο……………..

 
Το Αποτύπωσε Ο Μικρός Πρίγκιπας Στις 11:29 μ.μ. | |


11 Σχόλια:


  • at 1:38 μ.μ., Anonymous Αθανασια

    Γειάσου πριγκηπάκο...δεν νομίζω ότι είναι 'κατάρα'αυτό που λες.. νομίζω ότι είναι λίγο βαριά έκφραση αυτή...είναι στη φύση του ανθρώπου από την ώρα που θα γεννηθεί έως την ώρα που θα φύγει για πάντα από αυτή τη ζωή..να α να ζη τά...να ψάχνει..οτιδήποτε..απαντήσεις στα άπειρα ερωτιματικά του..,άπιαστες χίμαιρες...άπιαστους έρωτες,και όλα τα ανέφικτα και άπιαστα και σπάνια (και ιδανικά,για τα δικά του μέτρα και σταθμά)πράγματα της ζωής...πιστέυω ότι αν πάψει κάποιος να αναζητά,να ελπίζει,να κυνηγά το 'άπιαστο',να ονειρέυεται τότε θα πάψει πολύ απλά και να υπάρχει,να ζεί..θα χάσει εντελώς τη πίστη του στη ζωή..θα χάσει όλες του τις ελπίδες...τα δύο πράγματα που μας κρατούν ζωντανούς πιστέυω είναι το ένα οι ελπίδες,(ότι θα γίνουν όσα επυθυμούμε,ότι η ζωή έχει και όμορφες στιγμέ,ότι δε χάθηκαν όλα)..και τα όνειρα..τι νόημα θα είχε να ζούμε χωρίς την ελπίδα και χωρίς το όνειρο;;..κανένα πιστεύω...θα ήταν τόσο πεζή,ανούσια,άνοστη,φρικτά ανιαρή η ζωή μας...βέβαια το πρόβλημα είναι στην υπερβολή που υπάρχει πάντα και στο πάθος για πραγματοποίηση ενός ονείρου ή ενός στόχου μας..έ,εκεί..είναι λίγο δυσάρεστη η κατάσταση..(όταν το παρακάνουμε με αυτό)...εκεί υπάρχει πραγματικά πρόβλημα..φιλάκια,καλό μήνα,Αθανασία.

     
  • at 11:24 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Σημασία δεν έχει ο προορισμός....
    αλλά το ταξίδι.
    Έκπληξη το τραγούδ.Αγαπημένο.

     
  • at 11:52 μ.μ., Blogger Νίνα

    κρυβουν το γεγονος οτι αγγιξαν την ηθικη τελειωση τους...βρηκαν το ανοιγμα της καμαρης...μονοι.

    Αμα είσαι με καποιον άλλωστε...ποτε δεν κοιτας το ταβάνι.

     
  • at 1:55 π.μ., Blogger Talisker

    Τιποτα δεν ειναι απολυτο πριγκηπα μου
    ουτε καν ως ορος
    παρα μονο στα λεξικα..
    -εννοιολογικα
    Η δικη σου ελευθερια μπορει να ειναι η δικη μου σκλαβια και η σκλαβια η δικη μου μα ειναι το φτερουγισμα του αλλου

    εγω τα παω καλα με τις καταρες
    τις διαβαζω στα ποταμια νυχτα με πανσεληνο λεγοντας δυνατα τρεις φορες
    -να μην πιασουν!!!

     
  • at 12:03 μ.μ., Blogger truth around us.........

    Kalimera
    Polles fores ta mistika ine pragmta pou theloume toso na fonajoume apla den exoume to kouragio na to kanoume i apla den matahme na to kanoume theli dinami gia na ta kataferoume kai jexasame na paroume ta anavolika pou mas ixe protini ekinos o palios o proponitis o Elpidas
    filia kai des iparxei elpida na figoun apo mesa mas

     
  • at 3:33 μ.μ., Blogger Αλεξάνδρα

    Ολοι μόνοι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε...

    Στο μεσοδιάστημα που λέγεται ζωή συναντάμε, αγαπάμε, φιλιώνουμε, προσπερνάμε ανθρώπους...

    Δεν είναι κατάρα η πίστη, η ελπίδα...

    όσο για το απόλυτο, αυτό κι αν δεν υπάρχει...
    οχι στην ζωή που ξέρουμε...

     
  • at 9:42 μ.μ., Blogger Μικρός Πρίγκιπας

    Αθανασία,
    Κατάρα είναι.Πίστεψε με........

    Ανώνυμε/η,
    Αγαπημένο τραγούδι και για μένα.
    Καλώς ήρθες......

    Νίνα,
    Καλωσόρισες πίσω στην πατρίδα!!!!!!!!!

    Talisker,
    Μήπως τις κατάρες πρέπει να τις χρεώνουμε στην φωτιά,όπως λέει και η Sadahzinia;;;;;;;;;;

    Truth Around Us,
    Θα συμφωνήσω εν μέρει μαζί σου.Τα μυστικά είναι πράγματα που θέλουμε να φωνάξουμε,όχι όμως σε όλους,μα σε πολύ λίγους,ίσως και σε έναν.
    Καλώς ήρθες.......

    Αλεξάντρα,
    Αυτό ψάχνουν αυτοί οι άνθρωποι.Μια άλλη ζωή.........

     
  • at 7:03 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Καλησπέρα Μικρέ Πρίγκηπα, ίσως αυτοί οι άνθρωποι να μην είναι εγωιστές, αλλά απλά να μη μπορούν να δεχτούν τη συντροφιά, να μην ξέρουν το πως... Όταν μαθαίνεις να ζεις μόνος ζητώντας το άπιαστο, το μακρινό, κυνηγώντας το "ΟΝΕΙΡΟ", απλά είσαι μόνος, νιώθωντας αυτάρκης, ότι είσαι ικάνός να ζήσεις παρέα με τον εαυτό σου...Όμως έρχονται βραδιές σαν κι αυτή που η μοναξιά σε πλακώνει θέλοντας να σε πνίξει και ζητάς απελπισμένα μία παρέα, έναν άνθρωπο να σε καταλάβει... και τότε συνειδητοποιείς τη μοναξιά σου... Η σιωπή σου ουρλιάζει πιο δυνατά κι από τον μεγαλύτερο σε ένταση ήχο και για να μην κουφαθείς, κλείνεις τ'αυτιά σου και πείθεις τον εαυτό σου πως είσαι καλά και μόνος σου, πως δεν έχεις ανάγκη κανέναν... Αυτό είναι το μυστικό που παίρνουν μαζί τους φεύγοντας αυτά τα άτομα... Την ανικανότητά τους να αποδεχτούν την ανάγκη της συντροφιάς... Τη δυσκολία τους να τη ζητήσουν... Την αδυναμία τους...
    Τζίνα

     
  • at 9:18 μ.μ., Blogger Μικρός Πρίγκιπας

    Τζίνα,
    Φαίνεσαι αρκετά σίγουρη γι' αυτό που λες.
    Καλώς ήρθες.......

     
  • at 12:58 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Αχ Μικρέ Πρίγκηπα... Έχεις δίκιο. Είναι κατάρα αυτη η μάταιη αναζήτηση του τέλειου. Μεγαλύτερη κατάρα ειναι όμως να νομίζεις οτι το βρήκες. Να θεωρείς οτι έχεις την τέλεια ζωή, τον τέλειο σύντροφο, τους τέλειους φίλους. Για χρόνια και χρόνια και χρόνια. Και ξαφνικά η Ζωή να σου τραβαει το χαλάκι. Ν'ακους τον ήχο απο το γέλιο της γάργαρο και να αισθάνεσαι λεπίδες να σε κόβουν γιατί η Ζωή γελαει πάντα κοροιδευτικά.
    Αν εγώ μάντευα το μυστικό του ανθρώπου που περιγράφεις θα έλεγα οτι ανακάλυψε οτι οι άνθρωποι δεν είναι Θεοί και οτι όλα αυτά τα καθ'εικόνα και ομοίωση είναι μπούρδες. Οι άνθρωποι είναι... απλά άνθρωποι. Και δεν φταίνε αυτοί αν απογοητεύουν ο ένας τον άλλο. Η Ζωή είναι τόσο πολύπλοκη και οι άνθρωποι τόσο απελπιστικά μόνοι... που άνθρωποι σαν αυτούς που περιγράφεις στέλνουν τις σκέψεις τους στο ηλεκτρονικό σύμπαν σαν μήνυμα σε μπουκάλι. Και περιμένουν να γιατρευτούν οι πληγές τους για να αναζητήσουν το τέλειο ξανά.

    Ερμίν*

     
  • at 10:00 π.μ., Blogger ric