Ήταν μια φορά και ένα καιρό ένα ευτυχισμένο και παραγωγικό μυρμήγκι που ξεκινούσε κάθε μέρα πρωί – πρωί για τη δουλειά του. Περνούσε όλη μέρα δουλεύοντας και τραγουδώντας, μέσα στην καλή χαρά!
Του άρεσε πάρα πολύ να εργάζεται και φυσικά η απόδοση του ήταν εξαιρετική! Μόνο που δυστυχώς, στην επιχείρηση δεν υπήρχε manager να το κατευθύνει!
Ο Κηφήνας, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, αποφάσισε πως αυτή η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί κι έτσι δημιούργησε μία θέση manager, για την οποία προσέλαβε μια ιδιαίτερα έμπειρη πασχαλίτσα.
Πρώτο μέλημα της πασχαλίτσας ήταν να εποπτεύσει το ωράριο του μυρμηγκιού και γι αυτό προχώρησε αμέσως στην οργάνωση ενός συστήματος ελέγχου, με κάρτες. Βέβαια, σύντομα, χρειάστηκε να προσλάβει μία γραμματέα, που ανέλαβε να ετοιμάζει τους φακέλους αναφοράς, με την βοήθεια μίας νεοπροσληφθείσας αράχνης.
Η αράχνη επιφορτίστηκε με το σύστημα αρχειοθέτησης, καθώς και με το τηλεφωνικό κέντρο. Στο μεταξύ, το ευτυχισμένο, παραγωγικό μυρμήγκι συνέχιζε να δουλεύει, να δουλεύει, να δουλεύει……..
Ο Κηφήνας, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος, ήταν τόσο ευχαριστημένος με τις καθημερινές αναφορές που λάμβανε από τη πασχαλίτσα, ώστε της ζήτησε να του ετοιμάσει και μια συγκριτική μελέτη με γραφήματα και ανάλυση τάσεων.
Έτσι απευθύνθηκαν σε μια κατσαρίδα, στην οποία αγόρασαν μάλιστα ένα νέο σετ υπολογιστή – εκτυπωτή, για να βοηθήσει στην εκπόνηση της μελέτης.
Το ευτυχισμένο παραγωγικό μυρμήγκι άρχισε δειλά – δειλά να διαμαρτύρεται για όλη αυτή την γραφειοκρατία και το χαρτοβασίλειο. Μοιραία, οι ρυθμοί της δουλειάς του άρχισαν να μειώνονται…..
Ο Κηφήνας, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της επιχείρησης, αποφάσισε πως έπρεπε να πάρει αμέσως μέτρα γι αυτή την απαράδεκτη κατάσταση και έφερε επειγόντως έναν ειδικό διευθυντή, αρμόδιο να επιβλέπει το ευτυχισμένο, παραγωγικό μυρμήγκι.
Τη θέση λοιπόν, ήρθε να καλύψει ένας τζίτζικας που άλλαξε αμέσως τη φθαρμένη επίπλωση του γραφείου του και ζήτησε μία ειδική, εργονομική πολυθρόνα κι ένα υπολογιστή με επίπεδη οθόνη. Βέβαια με τόσους υπολογιστές πια, η εταιρεία προχώρησε, αναγκαστικά, στην αγορά ενός server.
Ο νέος διευθυντής ένιωσε την ανάγκη να φέρει έναν υπό-διευθυντή (που ήταν, παλιά, βοηθός του) ώστε, με την βοήθεια του, να καταστρωθεί ένα στρατηγικό πλάνο, καθώς και ο προϋπολογισμός του νέου αυτού τμήματος.
Όσο γίνονταν όλα αυτά, το μυρμήγκι ένιωθε όλο και λιγότερο ευτυχισμένο, όλο και λιγότερο παραγωγικό…….
Ο τζίτζικας δεν έχασε χρόνο: «Πρέπει να παραγγείλουμε μια έρευνα σχετικά με τα προβλήματα του επαγγελματικού περιβάλλοντος και τις αντιδράσεις των εργαζομένων», είπε.
Μόνο που, μία μέρα, μελετώντας τις αναφορές και τα στοιχεία ο Κηφήνας, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος, συνειδητοποίησε ότι ο τομέας που προσέφερε τις υπηρεσίες του το ευτυχισμένο, παραγωγικό μυρμήγκι, δεν ήταν πλέον τόσο κερδοφόρος.
Αμέσως ζήτησε από μια περιζήτητη σύμβουλο, την κουκουβάγια, να γνωμοδοτήσει πάνω στο θέμα και να εισηγηθεί κάποιες λύσεις. Τρεις μήνες αργότερα η κουκουβάγια έφερε την έκθεση της, που κατέληγε ως εξής:
«Στην επιχείρηση υπάρχει, σαφώς, πλεόνασμα προσωπικού». Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Κηφήνας, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος, ακολούθησε τη συμβουλή της και……..

Είστε σε διαδικασία “Stand By”

Έγινε  backup το υπόλοιπο της ζωής σας.

Τα όνειρα σας αποσυνδέθηκαν από την κυρίως εφαρμογή

Γίνεται έλεγχος των συναισθημάτων σας.

 

Είστε σε σειρά προτεραιότητας

Παρακαλώ περιμένετε………….

Για να είμαι ειλικρινής, πράγμα σπάνιο για μένα, ούτε φέτος ήμουν καλό παιδί. Συνέχισα όπως πέρσι να είμαι αδιάφορος γι αυτά που συμβαίνουν γύρω μου. Κοιτούσα όπως πέρσι (και πρόπερσι), να εξυπηρετήσω το ατομικό μου συμφέρον. Δεν ήταν λίγες οι φορές που προσπάθησα να αρπάξω με το έτσι θέλω παιχνίδια άλλων παιδιών, αλλά και η ζήλια που ένιωθα με την χαρά των “φίλων” μου. Πριν ένα μήνα μάλιστα έφτασα στο σημείο να καρφώσω την Ελενίτσα, μια συμμαθήτρια μου, στην δασκάλα της τάξης επειδή μουτζούρωσε το θρανίο μου.

Δεν έχω εγκαταλείψει επίσης την τακτική να κάνω ζημιές και να ρίχνω σε άλλους τις ευθύνες των πράξεων μου. Αυτό βέβαια το πήρα από την μαμά και τον μπαμπά που χρόνια τώρα ψηφίζουν τους ίδιους και τους ίδιους και την επόμενη μέρα τους βρίζουν σαν να μην ευθύνονται καθόλου οι ίδιοι.

Δεν θυμάμαι επίσης να βοήθησα κάποιον φέτος. Αν και μου ζητήθηκε αρκετές φορές. Δεν είχα όμως ποτέ τον χρόνο ή την διάθεση, αλλά και το χαρτζιλίκι μου δεν θέλω να το μοιράζω δεξιά και αριστερά. Ότι μου περισσεύει προτιμώ να το βάζω στον κουμπαρά μου.

Δεν ξέρω λοιπόν γιατί σου γράφω αφού είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν πρέπει να περιμένω κάποιο δώρο από σένα. Ίσως το κάνω γιατί είμαι παιδί ακόμα και ότι κάνω κάποιος μου είπε ή μου έδειξε να το κάνω. Ίσως γιατί υπάρχει ακόμα ο χρόνος, μέχρι να μεγαλώσω, να μου μάθουν να γίνω ένα διαφορετικό παιδί……………"